ลืมวันที่ฉันมีเธออยู่...

ที่ฉันเคยจริงใจ...ในวันที่เพ้ออยู่

ทั้งที่ฉันไม่เคยอยู่ในสายตา...และใจของเธอ

เหนื่อยกับความรักที่เธอไม่มีฉัน

เธอลืมเรื่องราวของเราเพียงพ้นวัน

เหนื่อยที่จะฝืนให้เรารักกัน...

เมื่อวันนี้เธอไม่มีหัวใจให้ฉัน...เหมือนเดิม

เธอลืมความรู้สึกที่เคยให้กัน

เธอลืมว่าฉันนั้นเฝ้าคอย

หนทางอันยาวไกล...เลือนลางและเลื่อนลอย

แล้วฝันที่ฉันคอยมันคงไม่จริง...มันคงไม่เจอ

เธออาจไม่รู้สึก...เสียใคร

มันอาจจะหายจาง...จากใจ

คล้ายว่าเธอตื่นจากฝัน....

*-*-*-*-*

การรอคอยความรักจากใครสักคน...

เเละเรารอมันมานานแสนนานเหลือเกิน...

รอมันมาแทบจะชั่วชีวิต...

แต่มันไม่มีความหวังในการรอคอยครั้งนี้เลยแม้แต่น้อย

และทุกครั้ง...มีแต่จะถูกลืมอยู่เรื่อยไป

คงไม่มีใครหรอกกระมัง....ที่จะไม่เหนื่อย