ไม่แคร์กันเลย

 

 

 

สงสัยความเป็นเพื่อนก็คงต้องหมดแล้วมั่ง

 

 

 

เพราะเค้าไม่แคร์  และไม่มีเยื่อใยให้เราเลยแม่แต่นิดเดียว

 

 

 

ไม่ห่วง  ไม่สนใจ   ไม่รู้สึกเลย

 

 

 

ว่าสิ่งที่เค้าทำกับเรา  ถ้าลองเค้ามาเป็นเรา

 

 

 

แล้วเราทำพฤติกรรมแบบเดียวกันกับเค้าทำกับเรา

 

 

 

เค้าจะรู้สึกอย่างไรบ้าง  !!!!!!

 

 

 

 

มันมีหลายเรื่องหลายพฤติกรรมที่เค้าทำกะเรา

 

 

 

 

ซ้ำแล้วซ้ำอีก   เรื่องที่เพิ่งผ่านมา    ไม่รักษาน้ำใจ

 

 

 

 

“ ไปกินน้ำชากันไป    อืม  ที่ร้านไหน  โกอ้วนอืมใช่    ชื่อคนต่างๆๆที่เค้าเรียกเพื่อที่จะชวน แต่เราตั้งใจชวนเค้าคนเดียว   เพื่ออยากเป็นส่วนตัวบ้าง  ซึ่งเดียวนี้ไม่มีเลย     เค้าชวนคนอื่นโดยที่ไม่ถามเราซักคำว่าชวนได้ไหม   พอไปเค้าก็ไม่กินอารัยที่เราสั่ง  แถมยังคุยโทรศัพท์กับคนที่เคยมาชอบอยู่โดยที่ไม่สนใจคนรอบข้างเลย   แล้วเค้าก็พอว่ากลับกันได้แล้ว  พอขี้มอเตอร์ไซด์  เค้าก็ยื่นกุญแจให้เรา ( ซึ่งตอนมา เรามากัน  2 คนเค้าขับเราซ้อน  ) พอกลับเราก็คิดว่ามันต้องเป็นอย่างนั้นเพื่อที่จะไปเอารถยนต์  และเค้าคงไปที่บ้านเราเหมือนแต่ก่อน  แต่มันไม่ใช่  เค้าบอกเราว่า เอากุญแจ  เรางง!  หือ  แล้วไม่กลับเหรอ  เดี๊ยวเราไปกะ....ต่อนะ   เราจี๊ดขึ้นมาโดยทันที  แล้วทำไม  ไม่บอกกันซักคำว่าไม่ว่าง  เราจะได้ไม่ชวน  ให้เสียความรู้สึก  มาเพื่อทำตามหน้าที่ไม่ต้องมาก็ได้   ลองคิดเหตกาณ์นี้กลับกันสิ  ถ้าเค้าเป็นเราจะรู้สึกอย่างไงในเหตุการณ์นั้น ”

 

 

 

เหตุการณ์ที่สองงานแต่งเพื่อน..

 

“ ไปงานไหม    ไม่ไป    อืม   ช่วงที่เรากะลังแต่งตัวอยู่โทรศัพท์มาว่ายืมรถหน่อย   เค้ารู้ก็รู้ว่าเราต้องเอารถไปอยู่แล้ว  เราก็บอกว่าได้แล้วไปส่งและรับกลับด้วยแล้วกัน   เค้าบอกว่า  ต้องรับด้วยเหรอ   อ้าวแล้วจะให้กลับยังไงละ    เอ้อถ้าให้ไปรับไม่เอารถก็ได้   ตอนไปเราก็เอารถยนต์ไปแล้วก็แต่งตัวสวยใช้ได้   ไม่เหมาะอย่างยิ่งกับการขับมอเตอร์ไซด์เพราะใส่กางเกงขาสั้น    เพื่อนแอ๊ะมาที่บ้านเราเพื่อที่จะไปงานพร้อมกะเรา    พอถึงโรงแรมก็ไม่มีที่จอดเจ้าคะ   ตายละเอาไงดี  เพื่อนแอ๊ะออกไอเดีย  ไปจอดบ้านเค้าแล้วให้เค้าเวียนมาส่งที่โรงแรมสิ  เอ้อใช่นะ   โทรหาเค้าอยู่ไหน    ร้านเกมส์  อืมช่วยมาส่งที่โรงแรมหน่อยสิ  ก็มาแล้วไ ปส่งแต่ตอนกลับก็ไม่ได้พูดอารัย   พอเลิกงาน  เราก็ไปที่บ้านเค้าเพื่อจะเอารถไปส่งแอ๊ะ  ปรากฏว่าทั้งคนทั้งรถไม่อยู่   เราโทรหาอยู่ไหน เอ้อเดียวเราโทรให้แม่เอากุญแจรถเครื่องลงมาให้  อ้าวถึงมีรถเครื่องแต่เราก็เข้าบ้านไม่ได้เพราะกุญแจบ้านเรามันอยู่ในรถยนต์หมดเลย  กระเป๋าด้วย  ของแอ๊ะด้วย    งั้นคอยเดี๊ยวเค้าตอบ  เราก็รอเค้าซักพัก  เห็นหน้ามน  ขี่รถเครื่องมา  เรางง !!!  เค้าก็เดินมาพร้อมกับของแอ๊ะและกระเป๋าของเรา     เราซึ้งอีกแล้วครับท่าน  เพราะว่าเค้าให้เราขี้รถเครื่องกลับจริงๆๆด้วย  เราใส่ชุดนั้น  และก็มีกระเป๋าใส่เงิน    เราก็ไม่มีเจ๊กเกทด้วย  เรากลัวมาแล้วการนั้งมอเตอร์ไซด์แล้วสะพายกระเป๋า  เพราะเราเคยถูกระชากกระเป๋ามาแล้วครั้งหนึ่ง   หน้าตาที่เค้าพูดกะเรามันไม่ได้รู้สึกเป็นห่วงเป็นใยเราเลย    ให้ขี้รถเครื่องกลับและเค้าก็จะไปเลนเกมส์ต่อ  ”  นี่คืออีกเรื่อง

 

 

 

 

เหตุการณที่  3

“ ว่างไหม   ทำไม  ช่วยขนของหน่อย  ค่อยขนวันพุธสิ   วันหยุดให้ช่างยาวขน  เราบอกว่าไว้ช่างยาวขน  ค่อนเป็นชิ้นใหญ่ดีกว่า  ส่วนชิ้นเล็กๆๆก็จะขนก่อนนะ   งั้นปูรีบก็ขนก่อน  ถ้าไม่รีบก็คอย  เราก็นิ่ง....... เค้าไม่ว่างไปสนุกและไปกินกะคนอื่นๆๆที่เค้าอยู่ด้วยแล้วมีความสุขม๊ากกกก    โทรมาเอารถเก็บไหม  เราตอบ เดี๊ยวค่อยเก็บตอน 4 ทุ่มแล้วกัน  เราก็ให้คนอื่นที่เค้าแคร์เราและก็ดีกับเรา มากกว่าเค้าช่วยขน  ขนนิดหน่อยแล้วไปหาอารัยกินต่อ  แล้วก็ไปนอนกะเพื่อนเราซะเลย  เค้าโทรมาตอนเกือบ 4 ทุ่ม อยู่ไหนจอดรถไหม  ไม่เป็นไรนอนบ้านเพื่อนแค่นี้นะ ”  

 

 

 เหตุการณ์นี้มันทำให้เรารู้ว่าถึงไม่มีเค้าเราก็ยังมีคนที่ดีกับเราแคร์เราตั้งมากมาย    ปูมองดูคนรอบกายบ้างแล้วปูจะเจอกับสิ่งที่ทำให้มีความสุข

 

 

ปูคิดว่าถ้าเค้าเป็นแบบนี้  คิดว่าความเป็นเพื่อนมันก็คงไม่เหลืออีกต่อไป  เพราะเพื่อนกันเค้าก็จะแคร์ความรู้สึกของเพื่อนมากกว่านี้   แต่นี่มันไม่ใช่เลย เราพยายามแล้ว  และถือว่าทำดีที่สุดแล้ว